توان ناوگروه آمریکا برای عملیات نظامی در منطقه محدود است
آخرین باری که نیروی دریایی آمریکا با استعداد ۲ ناو هواپیمابر «هری ترومن» و «باتان» در آبهای دریای سرخ برای جلوگیری از مسدود شدن تنگه بابالمندب وارد عمل شدند یک فاجعه تمامعیار برای آمریکا رخ داد.
در روزهای اخیر با افزایش تنش در منطقه و تهدید و لفاظیهای ادامهدار آمریکا، رژیم صهیونیستی و کشورهای متحد آنها در خصوص احتمال حمله به ایران، رسانههای غربی فضاسازی شدیدی در خصوص اعزام ناوگروه هواپیمابر آبراهام لینکلن به نزدیکی ایران انجام دادهاند.
منابع رسانهای دشمن مدعی هستند با اعزام ناوگروه لینکلن به منطقه، ایالات متحده آماده حمله به ایران خواهد بود؛ اما آیا استعداد یک ناو هواپیمابر و چند ناوشکن و زیردریایی همراه آن برای حمله به کشوری به وسعت و توانایی نظامی ایران کافی خواهد بود یا این موضوع تنها یک بلوفزنی و تهدید رسانهای است؟
توان محدود ناوگروه هواپیمابر لینکلن
برای عملیات نظامی در منطقه
ارتش آمریکا دیگر به شکل سابق در منطقه خاورمیانه استقرار رزمی پرحجم ندارد و این موضوع بر کسی پوشیده نیست؛ نه روی زمین دیگر خبری از لشکرهای پیاده و زرهی، قوای هوابرد یا لشکر تفنگداران دریایی آمریکا است و نه مانند دهه اول ۲۰۰۰ یا سالهای درگیری در عراق و سوریه اسکادرانهای رزمی نیروی هوائی در دسترس است؛ در آبهای خلیجفارس، دریای عمان، دریای عرب و دریای سرخ نیز در ماههای گذشته تقریبا هیچ حضور خاصی از نیروی دریایی آمریکا مشاهده نشد و عمده توان آنها در جنوب دریای کارائیب برای محاصره دریایی ونزوئلا مستقر شده بودند.
اعزام یک ناوگروه هواپیمابر (آبراهام لینکلن) با هدف ادعایی حمله به خاک ایران موضوعی غیرقابل باور است؛ آخرین باری که نیروی دریایی آمریکا با استعداد ۲ ناو هواپیمابر «هری ترومن» و «باتان» در آبهای دریای سرخ به منظور حمله به یمن و جلوگیری از مسدود شدن تنگه بابالمندب وارد عمل شدند یک فاجعه عملیاتی تمامعیار برای آنها رقم خورد.
دستکم ۳ فروند جنگنده اف۱۸ سوپر هورنت آمریکایی سرنگون شدند و چندین بار موشکهای ضد کشتی یمنی در آستانه اصابت به ناوهای پیشرفته آمریکایی قرار داشتند.
اکنون صحبت از حمله به ایران که توان دریایی و ضد کشتی چندین برابری نسبت به انصارالله یمن دارد آن هم تنها با یک ناوگروه هواپیمابر با کمتر از ۶۰ فروند جنگنده، بیشتر به همان لفاظیهای رسانهای و تهدیدات توخالی شبیه است.
نیروی دریایی آمریکا چند ناو و موشک
در اطراف ایران دارد؟
با اعزام و استقرار رزمی ناوگروه آبراهام لینکلن و با احتساب ناوشکنهایی که از قبل در منطقه بودند استعداد رزمی نیروی دریایی آمریکا در اقیانوس هند و دریای عرب (محدوده عملیات فرضی علیه ایران) به شرح زیر است:
الف) ۱ فروند ناو هواپیمابر که روی عرشه آن هواگردهای زیر حضور دارند:
۲۰ فروند جنگنده F/A 18-E
۱۰ فروند جنگنده F/A 18-F
۱۰ فروند جنگنده F-35C
۷ فروند جنگنده مخصوص اخلال الکترونیک
E/A18-G
۴ فروند هواپیمای آواکس E-2D
ب) ۶ فروند ناوشکن کلاس آرلی برک (میچر، مک فاول، آوستین، روزولت، بولکلی و ایگناتوس)
پ) ۲ فروند زیردریایی تهاجمی اتمی داکوتای جنوبی و جورجیا
ت) ۱ فروند کشتی فرماندهی، ۳ فروند کشتی گشت ساحلی و ۴ فروند کشتی لجستیکی
این کشتیها بسته به ابعاد و نوع ماموریت توانایی حمل تسلیحات متفاوتی دارند اما مجموعا روی هم ۷۳۰ سلول پرتاب عمودی موشک و گنجایش ۱۰۱۸ فروند موشک دارند؛ مشخصا بخش عمدهای از این ظرفیت برای حمل موشکهای پدافندی سری SM-3 و SM-2 برای دفاع از خود یا رهگیری موشکهای بالستیک و کروز بهکار گرفته میشوند اما بر اساس آرایش معمول تسلیحاتی قادر به شلیک ۴۵۴ فروند موشک کروز تاماهاوک برای حمله به اهداف زمینی خواهند بود.
با توجه به تجربه درگیریهای بزرگ سالهای گذشته، مشخصا ناوگروه آمریکایی نه توان حملات ضربتی کافی با کمتر از ۵۰ فروند جنگنده را دارد و نه موشکهای کروز دوربرد کافی برای حمله به اهداف پرتعداد در عمق کشوری وسیع که بسیاری از آنها نیز توسط سامانه پدافندی محافظت میشوند.
به گزارش مشرق، این موضوع در جنگهای مشهور ۱۹۹۱ و ۲۰۰۳ عراق نیز قابل مقایسه است؛ به هنگام عملیات بازپسگیری کویت ۳ ناوگروه هواپیمابر آمریکایی به همراه ناوگروههای انگلیسی و فرانسوی در خلیجفارس حضور داشتند و در طی عملیات اشغال عراق در سال ۲۰۰۳ نیز ۴ ناوگروه کامل رزمی نیروی دریایی آمریکا وارد منطقه شدند؛ اگر آرایشی مشابه با این دو جنگ را اکنون در منطقه مشاهده میکردیم شاید میتوانستیم تهدید نیروی دریایی آمریکا علیه آبهای ساحلی و خاک ایران را تا حدودی واقعی در نظر بگیریم اما ورود با تنها یک ناو هواپیمابر که احتمالا خود در ساعات نخست هر درگیری آماج حملات موشکهای پیشرفته ایرانی قرار خواهد گرفت بیشتر شبیه به همان لفاظیهای پیش از جنگ ۱۲ روزه بوده و آمریکا را تنها در نقش حامی یک متجاوز دیگر (رژیم صهیونیستی) ببینیم.